من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهي كه بلغزد بر من
من خودم بودم و يك حس غريب كه به صد عشق و هوس مي ارزيد
من خودم بودم دستي كه صداقت مي كاشت گر چه در حسرت گندم پوسيد
من خودم بودم هر پنجره اي كه به سرسبزترين نقطه بودن وا بود
و خدا مي داند بي كسي از ته دلبستگيم پيدا بود
من نه عاشق بودم و نه دلداده به گيسوي بلند و نه آلوده به افكار پليد
من به دنبال نگاهي بودم كه مرا از پس ديوانگيم مي فهميد.